فناوری ضد خوردگی برای پیچ‌ها

پیچ‌های فولادی ضد زنگ از فلز ساخته شده‌اند و چهار رویکرد اصلی برای جلوگیری از خوردگی فلز وجود دارد: ویژگی‌های ذاتی مواد، محیط عملیاتی، رابط بین ماده و محیط، و بهبود طراحی ساختاری فلز. ساخت پیچ های فولادی ضد زنگ از آلیاژهای کاملاً مقاوم در برابر خوردگی{1}}معمولاً مقرون به صرفه نیست-مگر اینکه الزامات خاصی وجود داشته باشد، و جداسازی کامل سطح پیچ از عوامل محیطی خورنده عملی نیست. در حالی که بهبود طراحی سازه می تواند تاثیر شرایط خاص را کاهش دهد، طرح اکثر پیچ های فولادی ضد زنگ را نمی توان به طور قابل توجهی تغییر داد و چنین اقدامات حفاظتی دائمی نیستند. بنابراین، این رویکرد اساساً مشکل را حل نمی کند. در نتیجه،-پیشگیری از خوردگی سطح سطح- به طور خاص،-درمان ضد خوردگی سطح- پرکاربردترین روش است.

درمان ضد خوردگی سطح برای پیچ های فولادی ضد زنگ شامل اعمال یک لایه محافظ بر روی سطح فلز با استفاده از روش های مختلف است. عملکرد این لایه جداسازی فلز از محیط خورنده است و در نتیجه مانع از فرآیند خوردگی یا کاهش تماس بین محیط خورنده و سطح فلز برای جلوگیری یا کاهش خوردگی می شود.

لایه محافظ باید شرایط زیر را برآورده کند:
1. مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر سایش، و سختی بالا.
2. ساختاری متراکم و دست نخورده با حداقل تخلخل.
3. اتصال و چسبندگی قوی به فلز پایه.
4. توزیع یکنواخت و ضخامت مناسب.

لایه‌های محافظ عموماً به دو دسته پوشش‌های فلزی و پوشش‌های غیرفلزی- طبقه‌بندی می‌شوند. پوشش‌های فلزی شامل تشکیل یک لایه محافظ بر روی یک سطح فلزی مستعد خوردگی با استفاده از یک فلز یا آلیاژ بسیار مقاوم در برابر خوردگی-است. اینها اغلب به عنوان "آبکاری" نامیده می شوند. روش ها و انواع مختلفی از پوشش های فلزی وجود دارد. متداول ترین آنها آبکاری الکتریکی است و به دنبال آن غوطه وری فلز مذاب (پوشش گرم-غوطه ور) و عملیات شیمیایی سطح است. پوشش‌های غیرفلزی شامل اعمال مواد پلیمری آلی (مانند رنگ) یا مواد معدنی (مانند سرامیک) روی سطح تجهیزات یا اجزای فلزی است. این پوشش ها فلز پایه را به طور کامل از محیط های محیطی جدا می کنند و از خوردگی ناشی از تماس با عوامل خورنده جلوگیری می کنند.