فرآیندهای تولید متداول برای اتصال دهنده ها

1. آنیل کردن
میله سیم را تا دمای مناسب گرم کنید، آن را برای مدت زمان مشخصی در آنجا نگه دارید و سپس به آرامی سرد کنید. این فرآیند ساختار کریستالی را تنظیم می کند، سختی را کاهش می دهد و کارایی سیم را در دمای اتاق بهبود می بخشد.

2. ترشی کردن
هدف: حذف لایه اکسیدی از سطح سیم و تشکیل یک پوشش نازک فسفات. این امر باعث کاهش سایش بر روی ابزار می شود و در طی فرآیندهایی مانند کشیدن سیم، سرد شدن و شکل دهی می میرند.

3. سر سرد
بریدن میله سیم و به هم ریختن آن به صورت خالی پیچ. این هد را تشکیل می دهد، شکاف محرک را ایجاد می کند (مثلاً فیلیپس)، و قطر رزوه خالی، طول ساقه و شعاع فیله زیر سر را تعیین می کند.

4. نخ زنی
برای ایجاد رشته‌های مورد نیاز، قسمت نیمه‌تمام{0}}تشکیل شده را بچرخانید یا ضربه بزنید. در عمل، این فرآیند به عنوان "نورد نورد" برای پیچ ها و پیچ ها، "نورد نورد" برای میله های رزوه ای، و "نورد زدن" برای مهره ها نامیده می شود.

5. عملیات حرارتی
افزایش استحکام، سختی و چقرمگی پیچ. یک پیچ با کیفیت بالا نباید خیلی سفت باشد (که باعث می‌شود در حین سفت شدن مستعد گیرکردن باشد) و نه خیلی نرم (که منجر به جدا شدن رزوه‌ها یا اتصال ناایمن می‌شود). عملیات حرارتی برای دستیابی به تعادل سختی خارجی و شکل پذیری داخلی ضروری است.

6. درمان سطحی
عملیات سطحی فرآیند اعمال یک لایه پوشش بر روی سطح قطعه کار است. هدف آن افزایش ظاهر محصول و ایجاد مقاومت در برابر خوردگی است.